Gizli savaş planı çöktü: Tahran hesabı tutmadı, İddialara göre İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu, söz konusu planı dönemin ABD Başkanı Donald Trump’a sunarak Washington yönetiminin desteğini almaya çalıştı. Bu plan kapsamında, İran’daki iç dinamiklerin harekete geçirilmesi ve özellikle bazı etnik grupların rejime karşı ayaklandırılması hedefleniyordu. Ancak süreç, planın uygulanabilirliği ve doğurabileceği sonuçlar konusunda ABD tarafında ciddi soru işaretlerine yol açtı.
Rejim Değişikliği Hayali Savaş Gerçeğine Çarptı
Özellikle Kürt grupların bu planın bir parçası olarak değerlendirilmesi, ABD ile İsrail arasında görüş ayrılıklarının derinleşmesine neden oldu. ABD yönetimi, bu tür bir hamlenin bölgedeki dengeleri daha da karmaşık hale getirebileceği ve kontrol edilemez sonuçlar doğurabileceği endişesi taşıdı. Bu nedenle Washington, planın bu ayağına sıcak yaklaşmadı.
Gizli Plan Çöktü: Hamaney Suikastı Hesabı Tutmadı
İsrail’in İran’da içeriden bir isyan başlatma ve rejimi bu yolla zayıflatma girişimi, ABD’nin desteğini tam anlamıyla alamadığı için hayata geçirilemedi. Yaşanan bu gelişme, iki müttefik ülke arasında özellikle bölgesel stratejiler konusunda zaman zaman ciddi görüş ayrılıkları yaşanabildiğini bir kez daha ortaya koydu.
Tahran Üzerinden Kurulan Senaryo Sahada Dağıldı
ABD ve İsrail’in 28 Şubat’ta Tahran’a yönelik saldırısıyla başlayan ve üçüncü haftasına giren İran savaşı, sahadaki gelişmelerle birlikte yeni bir evreye taşınmış görünüyor. İran’ın önceki gece, nükleer tesisin bulunduğu Dimona ile Arad kentlerini hipersonik “Fettah” füzeleriyle hedef alması, İsrail’e yönelik en ağır darbelerden biri olarak değerlendiriliyor. Bu gelişme, savaşın seyrini değiştirirken, çatışmanın nasıl başladığına dair tartışmaları da yeniden alevlendirdi.
İsyan Beklentisi Boşa Çıktı, Savaş Derinleşti
Amerikan basınından New York Times’a göre, savaş kararının arka planında dikkat çekici bir plan bulunuyordu. Haberde yer alan bilgilere göre, Donald Trump yönetimi ile İsrail, İran’a karşı askeri harekâta girişme kararı aldığında, İsrail istihbarat servisi Mossad Başbakan Binyamin Netanyahu’ya kapsamlı bir strateji sundu. Mossad Başkanı David Barnea’nın, çatışmalar başladıktan birkaç gün sonra yaptığı değerlendirmede, saldırıların İran içindeki muhalefeti harekete geçirebileceğini, bunun da geniş çaplı protestolar ve hatta rejimin çöküşüne kadar varabilecek bir süreci tetikleyebileceğini ifade ettiği aktarıldı.
Mossad’ın Planı İşlemedi: Washington–Tel Aviv Hattında Çatlak
Gazeteye konuşan, aralarında üst düzey Amerikalı ve İsrailli yetkililerin de bulunduğu kaynaklara göre, söz konusu plan savaş başlamadan hemen önce Netanyahu’ya sunuldu. Planın ilk ve en kritik aşamasında ise İran’ın dini lideri Ayetullah Ali Hamaney’in hedef alınması yer alıyordu. Bu senaryoya göre Hamaney’in öldürülmesi, ülkede kitlesel bir ayaklanmayı tetikleyecek ve yönetimi ciddi biçimde sarsacaktı. Netanyahu’nun bu öngörüye inandığı ve ABD Başkanı Donald Trump’ı da bu doğrultuda ikna etmeye çalıştığı belirtiliyor.
Ancak süreç ilerledikçe hem Washington’da hem de Tel Aviv’de bu planın uygulanabilirliğine dair ciddi şüpheler dile getirilmeye başlandı. ABD’li askeri yetkililer, Trump’a yaptıkları değerlendirmelerde, yoğun bombardıman altındaki bir ülkede halkın sokağa çıkarak yönetime karşı protesto başlatmasının gerçekçi olmadığını vurguladı.
Başlangıçta plan konusunda iyimser olan liderlerin, kısa süre içinde bu yaklaşımın beklenen sonucu vermeyeceğini fark ettikleri ifade ediliyor. Nitekim savaşın başlamasından birkaç gün sonra yapılan bir toplantıda Netanyahu’nun, Mossad yetkililerine duyduğu hayal kırıklığını açıkça dile getirdiği aktarılıyor.
Haberde ayrıca İran’daki Kürt grupların olası görevine ilişkin iddialara da yer veriliyor. Buna göre İsrailli yetkililer, ilk planın başarısız olmasına rağmen İran içinde Kürt grupları bir tür vekil güç olarak kullanma fikrini gündemde tutuyor.
Ancak ABD tarafının bu yaklaşıma sıcak bakmadığı ve bu konudaki görüş ayrılığının iki ülke arasında belirli bir gerilim yarattığı belirtiliyor. Bu durum, savaşın yalnızca sahada değil, stratejik düzeyde de karmaşık bir denge içinde ilerlediğini gösteriyor.